Voor dit interview spraken we met Ellen Vreugdenhil. Na een aantal jaren gewerkt te hebben als anesthesiemedewerker en docent anesthesiologische zorg en technieken, gooide ze in 2001 het roer om. Inmiddels werkt ze alweer 21 jaar als verloskundige in een praktijk met twee andere verloskundigen in Hoogezand. Per maand doet ze ongeveer 12 counselingsgesprekken: ‘Ik heb regelmatig stellen die zeggen: we weten het al. Dat is dan een blok waar ik niet doorheen kom.’ 

‘Eigenlijk is counseling niet altijd even leuk. Uiteindelijk bespreek je ook de mogelijkheid dat er aanwijzingen kunnen zijn dat er iets met het kindje aan de hand is.

Maar zelf vind ik de gesprekken leuk als ik merk dat ik mensen aan het denken zet. Als ik kan helpen bij de dilemma’s die er spelen.’

‘Ja heel erg. Ik zit in een gebied met veel mensen met een lage sociaal-economische status. Wij hebben in onze praktijk veel te maken met laaggeletterden, analfabeten en mensen met een migratieachtergrond. Vijf jaar geleden kregen we vaak te horen: nee, ik ga geen 175 euro betalen voor de NIPT. Nu kiezen ze er wél voor, maar willen ze – vaak om religieuze redenen – sowieso geen vervolgonderzoek laten doen. Een zwangerschap afbreken is geen optie voor ze. Ik kom dus lang niet altijd toe aan vragen als 'Zou je kunnen leven met een kind met een afwijking?' Mensen willen het daar niet over hebben.’

‘Dat vind ik lastig. Soms heb ik het gevoel dat de onderwerpen die we willen bespreken niet binnenkomen. Ondanks alle apps en vertaalde informatie.'

‘De informatiekaart, voor de cijfers.  En de folder. Die mag van mij nog eenvoudiger geschreven worden en met meer afbeeldingen. Oh ja en ik heb net de e-learning weer afgerond. Daarna realiseerde ik me dat we ook in onze eigen praktijk wel het een en ander kunnen verbeteren. Bij gesprekken met anderstaligen verwijs ik naar www.pns.nl voor informatie in de eigen taal. Waar nodig vertaal ik aanvullende informatie met Google Translate.

Maar er zijn zóveel talen en dialecten dat dit ook niet altijd werkt. We nodigen vaak mensen uit voor een extra gesprek, maar daar wordt nooit gebruik van gemaakt. Misschien zou ik ze kunnen vragen om de informatie eerst rustig te lezen in de eigen taal en dan terug te komen. En ik zat te denken: misschien moeten we een keer in de praktijk een soort banner plaatsen waarop allerlei onderwerpen langskomen.’

‘Ik heb een open houding. Ik vraag wat mensen willen weten en of ze zich hebben voorbereid. Ik begin heel vaak met de 20 wekenecho. Mensen denken namelijk dat die standaard is. Zo bouw ik het gesprek stap voor stap op. Want soms hebben mensen valse verwachtingen. Bijvoorbeeld dat ‘het moet’ of ‘dat ze na het onderzoek weten of het kind gezond is'. De keuze is vaak beïnvloed door de eigen sociale omgeving en/of internet. Als ik het idee heb dat mensen niet hun eigen keuze maken, dan bespreek ik dat. 'Ik heb het idee dat je je laat leiden door je vrienden. Wat is je eigen idee hierover?'