Voor dit interview spraken we met Jeanet Groenleer, sinds 2009 verloskundige en counselor in Houten. Daarnaast is ze betrokken bij de vaardigheidstrainingen en reflectiescholingen van LEV (Leren in de Echoscopie en Verloskunde). ‘Als ik terugreken, heb ik denk ik al wel bijna 1.000 counselingsgesprekken gedaan! Ik word er blij van als mensen hardop aan het denken zijn en er zelf uitkomen.’

‘Best lang. Als het goed is, hebben mensen vooraf al informatie gelezen of de filmpjes bekeken. En we sturen vooraf ook al wat vragen om over na te denken. Ik plan altijd drie kwartier in en die tijd hebben we meestal ook nodig.’

‘Ik vind het leuk als het me lukt om anderen aan het denken te zetten. Dat ze snappen welke keuze logisch is voor ze. Of als ze meer duidelijkheid krijgen over wat ze nou echt willen.’

‘Ik geef hier trainingen over voor LEV. Veel mensen zeggen: ik wil testen, want ik wil een gezond kind. Maar het doel van testen is niet dat je een gezond kind krijgt. Het doel is dat je informatie krijgt over de gezondheid van je kind. Een gezond kind krijgen heb je niet in de hand. Mijn counselingsgesprek is geslaagd als mensen zich zélf gaan afvragen waarom ze nou eigenlijk wel of juist niet willen testen.’

’Ik steek niet in op informatie zenden. We onthouden maar 14% van wat we horen. En dat is dan ook alleen maar wat we wíllen horen. Om echt een weldoordachte keuze te maken, is er meer nodig dan de informatie lezen, de feiten weten en stiekem maar hopen op een goede uitslag. Ik gebruik het model van dynamische oordeelsvorming, dat is een keuzehulp waarbij je heel snel tot de kern komt.’

‘Ik merk dat zwangeren vaak een diepe hap lucht nemen en hopen dat ze aan het eind van de rit kunnen uitademen. Niet willen denken aan 'wat als'. Dat snap ik. Het is ontzettend ingewikkeld om daar vooraf over na te denken. Wat ik in mijn gesprekken hoop te bereiken, is dat mensen wél hardop aan het denken zijn en er dan zelf uitkomen. Ik heb ze dan een beetje bekend laten worden met ‘gezondheidsvaardigheden’. Ze zullen in hun leven vaker dit soort keuzes moeten maken en ervaren hoe het is om zichzelf zich in de spiegel aan te kijken en te zeggen: wat vind ik hiervan? En hoe dealen we hier als partners mee?’  

‘Ja absoluut. Ik vond het vroeger lastig om te gaan met taalbarrières of met andere waarden en normen. Ik ergerde me er dan aan als de partner ‘gewoon het besluit nam’ over wel of niet testen. Maar nu weet ik: zo doen sommige mensen dat hun hele leven. Daar heb ik meer begrip voor. En dat ga ik ook echt niet veranderen in één gesprek een uur. Ik vind - en dat is echt mijn volle overtuiging - dat ik zélf de verantwoordelijkheid heb om ervoor te zorgen dat iemand tijdens het gesprek iets meer te weten komt over zichzelf. En ik mogelijk ook...’

Stel open vragen. Dat lijkt makkelijk, maar het is zo moeilijk om open vragen te stellen zonder te oordelen. Maak mensen zelf verantwoordelijk voor hoe ze gaan dealen met dat wat op hun pad komt. Als je dat op een open manier doet, zonder oordeel, komt er juist veel verbinding. En ook: Laat mensen zich voorbereiden als dat kan. Het is heel helpend als ze de info al hebben gelezen en thuis op de bank al hebben nagedacht.